Rankiem 1 października 1939 r. w lesie pod wsią Wytyczno na Lubelszczyźnie gen. Wilhelm Orlik-Rückemann, dowódca zgrupowania Korpusu Ochrony Pogranicza, zwołał naradę swoich oficerów. Dotarcie do znajdującej się niespełna 50 km dalej SGO „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga, która właśnie zaczynała ostatnią bitwę z Niemcami w tej kampanii, było niemożliwe. Otoczeni przez przeważające siły drugiego z agresorów, wszyscy oficerowie zgodzili się, że dalsza walka spowoduje jedynie całkowite zniszczenie resztek tego bohaterskiego wojska, które w ciągłych walkach z Armią Czerwoną dotarło tu znad wschodniej granicy Polski. Ale równocześnie poparli swojego dowódcę, by nie poddawać się wrogowi i po wystrzeleniu ostatnich pocisków przez artylerię, rozproszyć się.

Dla gen. Orlika-Rückemanna i jego oficerów nie był to bowiem koniec ich służby Polsce. „Przedstawiłem zebranym, że mimo zakończenia przez nas otwartej walki orężnej w mundurze żołnierza polskiego, nie wolno nam wycofywać się z walki. Walka ta musi być przez nas od tej chwili inaczej prowadzona. Musimy znowu przejść do konspiracji. Wezwałem obecnych do przystąpienia do takiej tajnej organizacji, nowej POW. Nie wiemy czy na terenie kraju istnieją już jakieś tajne organizacje. Jeżeli tak – to połączymy się z nimi”.

„Tajny KOP”

Generał nazwał tę organizację „Tajny KOP”. Już w chwili powstania nie była ona pierwszą i jedyną organizacją podziemną w kraju, która zamierzała prowadzić dalszą walkę o niepodległość Polski. Organizacje takie zaczęły bowiem powstawać na obszarach okupowanych przez Niemców, gdy nie umilkły jeszcze strzały kampanii 1939 r. Chociaż nadal brakuje pełnego wykazu, według szacunkowych informacji w pierwszych miesiącach wojny utworzono ich ok. 150. Powstanie tych konspiracyjnych organizacji wynikało z niezgody Polaków na poniesioną klęskę militarną i utratę niepodległego państwa, było też wyrazem rzadko spotykanego poczucia obowiązku i patriotyzmu.