Scytyjski łucznik w greckiej służbie

Scytyjski łucznik w greckiej służbie

Dodano: 
Wizerunek scytyjskiego łucznika na czerwonofigurowym kyliksie z końca VI w. p.n.e.
Wizerunek scytyjskiego łucznika na czerwonofigurowym kyliksie z końca VI w. p.n.e. Źródło: Wikimedia Commons
Michał Mackiewicz || Podstawą antycznej greckiej wojskowości była ciężkozbrojna piechota, ale w czasach wojny peloponeskiej wzrosła rola formacji lekkozbrojnych. Między innymi najemnych łuczników ze Scytii.

Zadaniami lekkiej piechoty były osłona hoplitów przed pociskami i eliminowanie wrogich strzelców lub oszczepników. Formacja peltastów rekrutowała się z uboższych mieszkańców Grecji, natomiast łuczników (toxotai) zaciągano często za granicą. Najbardziej ceniono Scytów, obecnych w greckich armiach już w VI w. p.n.e. Ich postaci są częstym motywem na greckich wazach, dzięki którym można zrekonstruować wygląd ich łuków oraz odzieży. Łucznicy ze Scytii posługiwali się kompozytowymi (złożonymi) łukami refleksyjnymi, czyli bronią o drewnianym rdzeniu wzmocnionym od wewnątrz pasami rogu, a z zewnątrz ścięgnami i o końcach ramion skierowanych w przód, kiedy łuk pozbawiony był cięciwy. Po założeniu cięciwy łuczysko przypominało kształtem grecką literę sigma; broń taką określano jako podwójnie krzywą, jej długość wynosiła ok. 80 cm.

Artykuł został opublikowany w najnowszym wydaniu miesięcznika Historia Do Rzeczy.

 0