Norwegia kojarzy się w Polsce z niewiarygodnym sukcesem, zamożnością i skutecznością w polityce międzynarodowej. Z tym większym zaskoczeniem wielu Polaków dowiaduje się, że Norwegowie pozbawieni byli pełnej niepodległości między końcem XIII w. a początkiem XX stulecia, czyli przez ponad sześć stuleci.
Gdy my patrzymy z niepokojem na wschód i zachód, Norwegowie mieli (przynajmniej do początku XX w.) zwyczaj patrzenia z uwagą najpierw na to, co robi sąsiad z południa, czyli Dania, a potem sprawdzania, czy jakieś zagrożenie nie nadchodzi z południowego wschodu – z Królestwa Szwecji.
W tym roku Norwegia obchodzić będzie dopiero 121. rocznicę odzyskania pełnej niepodległości i wskrzeszenia ich samodzielnego królestwa. Cofnijmy się więc do początku XX w. Jak doszło do tego radosnego dla Norwegów wydarzenia?
Szwedzki łup
W dzieje Europy Norwegowie wkroczyli jako naród wikingów – morskich rozbójników terroryzujących Europę od ok. 800 r. naszej ery do początków XI w. Przez te dwa i pół stulecia widok drakkarów – wysmukłych łodzi wikingów – mroził krew w żyłach spokojnym mieszkańców Europy od klifów Anglii po wybrzeża Morza Śródziemnego.
Podobnie jak w wypadku Polski chrześcijaństwo dotarło do Norwegii na przełomie wieków X i XI. Jednak w odróżnieniu od monarchii Piastów w dziejach Norwegii trudno wyznaczyć tu jeden moment. Jako pierwszy próbę nawracania na wiarę Chrystusa w krainie fiordów podjął król Norwegii Olaf I Tryggvason, panujący w latach 995–1000, ale napotkał w tej sprawie duży opór. Dopiero jego następca, Olaf II Haraldsson, który potem zyskał status świętego, zwołał w 1023 r. (niektórzy twierdzą, że rok później) ogólnopaństwowe zgromadzenie w Moster, które można uznać za moment, gdy chrześcijaństwo zostało wprowadzone jako religia państwowa. To wtedy zarządzono obowiązkowe chrzczenie niemowląt, a także rozpoczęto na dużą skalę budowę kościołów.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.