A ściślej: powtarzalność zdrady, gry z obcymi kosztem własnego narodu, wyprzedawania interesów ojczyzny za judaszowe srebrniki zagranicznego wsparcia, czynienia z zagranicy arbitra wewnątrzpolskich sporów. To się powtarza. I to z fatalną regularnością.
Historia zdrady w naszym kraju zaczęła się w średniowieczu. To wtedy książęta dzielnicowi – i nie tylko – zaczęli szukać pomocy zagranicznej, aby rozstrzygać polityczne walki w Polsce. Przeważnie był to kierunek zachodni, konkretnie niemiecki. Od XVIII wieku, poza zachodnią, teutońską flanką, pojawiła się również wschodnia, która na wieki stała się kolejnym adresatem zdrady. Do obu sąsiadów pielgrzymowali zdrajcy z Rzeczypospolitej, oferując swoje usługi i gwarancje dopilnowania obcych interesów nad Wisłą.
Co charakterystyczne, w ostatnich trzech czy trzech i pół dekadach można już oficjalnie – po półwieczu milczenia i cenzury – solennie potępiać tych, którzy kolaborowali ze Wschodem: kiedyś z „białą Rosją”, potem z „Rosją czerwoną”, by użyć terminologii, którą wprowadził w tytule jednej ze swoich książek polski historyk Jan Kucharzewski. Kolaborację z imperium cara, a potem z imperium komunistycznym, można dziś potępiać bez żadnych negatywnych konsekwencji. Jednak inaczej jest, gdy chodzi o zdradę w kontekście zachodniego sąsiada. Tutaj lobby proniemieckie w mediach, w historiografii, ale też w dużym stopniu w klasie politycznej robi wiele – i to skutecznie – aby kolaborację ze „Szkopami” przedstawiać jako przejaw normalnej sąsiedzkiej „współpracy”, w przeciwieństwie do zdrady na kierunku wschodnim.
Jeden z byłych ministrów spraw zagranicznych powiedział kiedyś w Brukseli, na spotkaniu z polskimi prawicowymi europosłami, że to bardzo charakterystyczne, iż samo porównanie współczesnych polityków w Polsce z kolaborantami z przeszłości jest niejako akceptowalne, gdy chodzi o Rosję, ale spotyka się z gwałtowną reakcją, jeśli dotyczy porównań z np. Niemcami hitlerowskimi. Coś o tym wiem. A może nawet wiem najlepiej, skoro odwołano mnie z funkcji wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego za samo tylko porównanie postawy jednej z europosłanek Platformy Obywatelskiej do wielce nagannych praktyk z przeszłości, zarówno z epoki średniowiecza, jak i późniejszej, niedawnej, bo XX-wiecznej „współpracy” z zachodnim „sąsiadem”.
Wniosek o moje odwołanie z funkcji wiceszefa europarlamentu złożyło kilku przewodniczących grup politycznych, w tym dwóch Niemców reprezentujących dwie największe frakcje w PE: chadeków (ludowców) – Manfred Weber z CSU i Udo Bullmann z SPD. A ich rodacy, gdy prowadziłem obrady Parlamentu Europejskiego, podchodzili do trybuny prezydialnej i usiłowali uniemożliwić mi wykonywanie obowiązków związanych z moją funkcją. Taka była agresja będąca odpowiedzią na moją krytykę polityka z Polski, który w niemieckiej telewizji atakował własny kraj.
Inną formą swoistej zdrady jest demolowanie wizerunku i reputacji własnego kraju poprzez narracje obecne w życiu publicznym i mediach, które natychmiast są przejmowane przez antypolskie środowiska na Zachodzie, zresztą po obu stronach Atlantyku. Ci, którzy czynili to w przeszłości czy czynią współcześnie (sic!) w naszej ojczyźnie, robili to i robią całkowicie świadomie. Wiedzą, że ich propaganda (bo przecież nie prawda!) od razu znajdzie podatny grunt wśród wrogów Polski na Zachodzie lub środowisk niby to neutralnych, ale składających się z tzw. pożytecznych idiotów.
Tak właśnie, dokładnie, było w 1946 roku, w czasie tzw. pogromu kieleckiego, kiedy rodzimi komuniści, w ramach większej operacji Związku Sowieckiego, szerząc wersję o „polskim antysemityzmie”, chcieli zdyskwalifikować w oczach Zachodu polityczne elity antykomunistyczne, które były przecież realną alternatywą dla okupacyjnych rządów komunistycznych.
Czemu przypominam o tym akurat teraz? W momencie, kiedy znacząca większość polskiej opinii publicznej przeżywa tragedię w Krakowie – pierwszy na taką skalę atak terrorystyczny? Właśnie dlatego, że zaraz po tym zbiorowym morderstwie urzędujący minister spraw wewnętrznych i administracji, a więc człowiek odpowiedzialny za bezpieczeństwo w kraju, kłamliwie, bez żadnych podstaw stwierdził, że zamachowiec pozostawał pod wpływem radykalnych poglądów prawicowych!
Cóż, takie manipulacje nierzadko są udziałem mediów na Zachodzie, które chcą prawicy przypisać autorstwo zamachów terrorystycznych, czasem w oparciu o prawdziwe czy rzekome „źródła policyjne”. Jednak politycy raczej nie dają swoich twarzy do takich kłamstw – zbyt to ryzykowne. Tym razem było inaczej.
I co z tego, że szybko odkryto – zanim zdążono je skasować (kto, dlaczego?) – wpisy zamachowca, które były kpinami z Chrystusa czy polskiego papieża lub promowały flagę LGBT, a więc wszystko razem zupełnie nie „prawicowe”.
Ministerialna wieść o zamachowcu ze skrajnej prawicy poszła w szeroki medialny świat. Powtórzyły ją błyskawicznie BBC, CNN i inne media amerykańskie, ochoczo, a jakże, media niemieckie, a także media z wielu krajów europejskich.
W tej operacji prawica w Polsce, realnie aspirująca do władzy, miała zostać skompromitowana, aby zapewnić ciągłość władzy obozowi globalistycznemu (kosmopolitycznemu). Powtórka z roku 1946.
Wszystko już było – powtórzę. Wrogowie obozu patriotycznego też są ci sami...