Casus letniej olimpiady w Montrealu (17 lipca–1 sierpnia 1976 r.) jest jednak o tyle szczególny, że zachowały się zarówno dokumenty Służby Bezpieczeństwa, jak i – co jest sytuacją wyjątkową – również Wojskowej Służby Wewnętrznej. Co z nich wynika?

Oczywiście przede wszystkim to, że członkowie polskiej ekipy olimpijskiej w Kanadzie znajdowali się nie tylko pod czujnym okiem jej kierownictwa, lecz także „smutnych panów” z SB i WSW. W przypadku cywilnej bezpieki była to trzyosobowa grupa funkcjonariuszy (stojący na jej czele Paweł Lewandowski z Departamentu I MSW, czyli wywiadu, a także Andrzej Kwiatkowski z Departamentu III oraz rezydent rezydentury wywiadu PRL /oficer operacyjny rezydentury w Ottawie „pod przykryciem” II sekretarza Ambasady PRL w Ottawie/ pseudonim Tylski, czyli Bronisław Kander), a w przypadku wojska oficer Oddziału I Zarządu I Szefostwa WSW Sławomir Komarnicki. Wszyscy oni byli doświadczonymi bezpieczniakami, najkrótszy (18-letni) staż miał Komarnicki.