Święta poświęcone pamięci wszystkich zmarłych od wieków obchodzone są w różnych kulturach na całym świecie. Skąd wzięły się chrześcijańskie Zaduszki? Czym różnią się od Uroczystości Wszystkich Świętych?

Dzień Zaduszny, Zaduszki – historia

Genezy Zaduszek trzeba szukać w średniowiecznej Francji. 2 listopada 998 roku święty Odilon (Odylon), opat benedyktyński z opactwa Cluny, zarządził rozpoczęcie modlitw za dusze wszystkich zmarłych. Jego idea szybko rozprzestrzeniła się w całej Francji, a później w innych europejskich państwach. Od XIII wieku 2 listopada był już niemal w całym Kościele obchodzony jako Święto Zmarłych.

Do Polski Święto Zmarłych trafiło w wieku XII za sprawą cystersów. W 1311 roku Dzień Zaduszny został wprowadzony na stałe do kalendarza kościelnego przez Stolicę Apostolską jako Commemoratio Omnium Fidelium Defunctorum, czyli Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych. W Polsce ten dzień zwiemy popularnie Zaduszkami lub Dniem Zadusznym.

We Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych modlimy się za dusze, które w Czyśćcu przygotowują się do wejścia do chwały Nieba. Dzień Zaduszny jest wyrazem przekonania o zmartwychwstaniu ciał, życiu wiecznym oraz skuteczności modlitwy wstawienniczej za dusze zmarłych.

Dogmat o istnieniu Czyścca został ogłoszony na soborze w Lyonie w 1274 roku i powtórzony podczas soboru w Trydencie (odbywał się w latach 1545-1563). Na soborze trydenckim zebrane duchowieństwo ogłosiło ponadto prawdę o tym, że duszom czyścowym ludzie żyjący mogą pomóc w dostaniu się do Nieba za sprawą modlitwy wstawienniczej. Aby pomóc zmarłym, którzy pokutują w Czyśćcu, żyjący mogą w ich intencji modlić się, uzyskiwać i ofiarowywać odpusty zupełne, szczególnie w dniach od 1 do 8 listopada.