Flaga Japonii, znana jako Hinomaru, co oznacza „dysk słońca” albo Nisshōki, czyli „flaga wschodzącego słońca” jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli narodowych na świecie. Składa się z białego prostokątnego pola z centralnie na nim umieszczonym czerwonym kołem, symbolizującym wschodzące słońce.

Kraj Wschodzącego Słońca

Początek symboliki słońca w Japonii sięga VII wieku. W 607 roku, w liście do cesarza chińskiego Sui Yangdi, władcy Japonii określili ją jako „Kraj Wschodzącego Słońca” (patrząc z perspektywy kontynentu azjatyckiego to nad Japonią wschodzi słońce).

Pierwsze udokumentowane użycie flagi z motywem słońca miało miejsce w 701 roku za panowania cesarza Monmu, który używał jej podczas uroczystości związanych z powitaniem nowego roku. Najstarsza zachowana flaga pochodzi z XI wieku i jest przechowywana w świątyni Unpō-ji w Yamanashi.

W okresie średniowiecza, podczas wojny Genpei (1180-1185), klan Minamoto używał białej flagi z czerwonym kołem, co można uznać za prototyp współczesnej flagi Hinomaru. Podobnej flagi używali w 1575 roku, podczas bitwy pod Nagashino, Oda Nobunaga i Tokugawa Ieyasu.

W epoce Meiji, 27 lutego 1870 roku, wydano Oświadczenie nr 57 ustanawiające Hinomaru jako banderę cywilną dla statków japońskich. Flaga była używana, de facto, jako flaga narodowa do 1885 roku. Zyskała na znaczeniu przede wszystkim podczas wojen chińsko-japońskich i rosyjsko-japońskiej.

Po drugiej wojnie światowej, kiedy wojska amerykańskie stacjonowały jeszcze w Japonii, wywieszanie flagi wymagało uzyskania specjalnego pozwolenia SCAP (Supreme Commander for the Allied Powers), które zniesiono w 1949 roku. Flaga Hinomaru została oficjalnie uznana za flagę państwową 13 sierpnia 1999 roku poprzez uchwalenie Ustawy dotyczącą flagi państwowej i hymnu państwowego.

Czerwony dysk na japońskiej fladze symbolizuje wschodzące słońce, odzwierciedlające nazwę Japonii jako „Kraju Wschodzącego Słońca”. Ma też inne, starsze znaczenie. Słońce związane jest z boginią czczoną przez wyznawców shinto, Amaterasu Ōmikami, która uznawana jest za boginię słońca i przodka wszystkich japońskich cesarzy, co legitymizuje ich władzę. Biały kolor tła reprezentuje czystość, uczciwość i pokój, zaś czerwony siłę, odwagę, szczęście i dobrobyt. W shintō czerwień jest kolorem, który ma chronić przed złem.

Flaga Japonii ma także swój wariant „militarny”. Jest to tzw. Kyokujitsuki, który był używany przez siły zbrojne do 1945 roku. Flaga składa się z 16 promieni odchodzących z centralnego słońca. Flaga była stosowana przez Cesarską Armię i Cesarską Marynarkę Wojenną do roku 1945. Od roku 1954 sztandar jest używany przez Morskie Siły Samoobrony. Sztandar ten jest przez niektórych źle kojarzony i ostro krytykowany (bywa porównywany ze swastyką) z powodu imperialnej, często brutalnej polityki, jaką prowadziła Japonia m.in. podczas wojny z Koreą oraz podczas okupacji Mandżurii i wojny z Chinami w pierwszych dekadach XX wieku.

Oprócz flagi państwowej, cesarz Japonii posługuje się ponadto własnym symbolem, który w dzisiejszym kształcie obowiązuje od 1889 roku. Przedstawia on pozłacany szesnastopłatkowy kwiat chryzantemy zwany Kikkamon.

Czytaj też:
Legendarna bitwa na Pacyfiku i fotografia, która stała się symbolemCzytaj też:
Gra mocarstw w warunkach wojennych. Tam przyjęto plan pokonania HitleraCzytaj też:
Dzień, który zszokował Amerykę. Czy można było zapobiec temu atakowi?