Zna ją każdy. Młodsi oglądali w jej roli Monicę Bellucci w filmie „Asterix i Obelix: Misja Kleopatra”. Starsze pokolenie z nostalgią wspomina z kolei Kleopatrę w wykonaniu Elizabeth Taylor i Sophii Loren.
To najbardziej znana z nielicznych, wielkich kobiecych postaci z czasów starożytnych. Kleopatra VII – ostatnia władczyni grecko-egipskiej dynastii Ptolemeuszów (ten ród władał ziemiami nad Nilem między 323 a 30 r. p.n.e.). Od swojej śmierci ponad 2 tys. lat temu wciąż jest sławna. Nic dziwnego, że tak atrakcyjny temat skłonił Instytut Świata Arabskiego w Paryżu do poświęcenia egzotycznej władczyni niezwykle interesującej wystawy.
Na wstępie czytamy: „Najpierw dominowała na jej temat czarna legenda. Później pojawił się wizerunek uniwersalnej postaci ikonicznej, łączącej w sobie namiętność i śmierć, zmysłowość i okrucieństwo, bogactwo i wojnę, politykę i feminizm”. Kim tak naprawdę była ta kobieta znana z legendarnej urody, która zmusiła władców Rzymu, by uznali jej wyjątkowość i traktowali ją jako równą sobie? Pisali o niej Szekspir i Pascal. Jej życie zainspirowało znanych malarzy, rzeźbiarzy i kompozytorów. Wiek XX przyniósł liczne filmowe megaprodukcje z Kleopatrą w roli głównej. A do tego wciąż jest atrakcyjnym hasłem używanym przez producentów kosmetyków, bo jak mało która bohaterka historii kojarzy się do dziś z ideałem kobiecego piękna.
Oddajmy głos autorom wystawy: „Na tym tle zapomina się zazwyczaj, że w rzeczywistości była kompetentną głową sporego państwa. Władczynią, która walczyła o podmiotowość swego królestwa i jego dobrobyt przez długie 22 lata. Mit przesłonił prawdę historyczną. »Tajemnica Kleopatry« konfrontuje bogactwo legend z wiarygodnymi źródłami na temat jej życia”.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.