Największe drzewo na świecie. Długo nie rozumiano jak to możliwe

Największe drzewo na świecie. Długo nie rozumiano jak to możliwe

Dodano: 
Pando - największe drzewo świata
Pando - największe drzewo świata Źródło: Wikimedia Commons
Długo myślano, że to niewyróżniające się niczym drzewa, dopóki nie odkryto, że mają… połączony system korzeniowy.

Za największe drzewo na świecie uważa się Pando, drzewo rosnące w w hrabstwie Sevier w stanie Utah w Stanach Zjednoczonych, w Lesie Fishlake. Pando ma około 47 tysięcy łodyg. Długo myślano, że to niewyróżniające się niczym drzewa, dopóki nie odkryto, że mają… połączony system korzeniowy.

Największe i być może najstarsze

Pando to topola osikowa (Populus tremuloides). Jego system korzeniowy ma 42,8 tysięcy hektarów i 47 tysięcy łodyg.). Pando jest największym drzewem pod względem masy i powierzchni. Pando został zidentyfikowany jako pojedynczy żywy organizm, ponieważ każda z jego łodyg posiada identyczne markery genetyczne.

Trudno określić wiek drzewa, lecz z pewnością pozostaje jednym z najstarszych, a może nawet najstarszym tego typu organizmem na Ziemi. Ma ono od 16 do 80 tysięcy lat, choć pojedyncze łodygi „żyją” około sto lat, a potem obumierają i są zastępowane przez nowe odrosty. Pando przetrwało epokę lodowcową, wiele susz oraz pożary, regenerując się za każdym razem dzięki systemowi korzeniowemu.

Pando - największe drzewo świata (topola)

Drzewo Pando zostało zidentyfikowane w 1976 roku przez Jerry’ego Kempermana i Burtona V. Barnesa. Badacze zaczęli badać drzewo pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku korzystając m.in. ze zdjęć lotniczych.

Dalsze prace nad drzewem Pando zaczęto prowadzić w 1987 roku. Michael Grant, Jeffrey Mitton i Yan Linhart z University of Colorado w Boulder ponownie zbadali klon roku i opisali jako pojedynczą męską topolę osikę na podstawie jego cech morfologicznych, takich jak produkcja pyłku, liście i struktura korzeni. Michael Grant nazwał drzewo „Pando”, co po łacinie oznacza „rozprzestrzeniam się” w artykule opublikowanym w „Discover Magazine”.

Już pod koniec lat osiemdziesiątych zaczęto usuwać stare i chore odnogi Pando, aby pobudzić system korzeniowy do wzrostu. Jednocześnie zainstalowano siatki mające chronić drzewo przed dzikimi zwierzętami i wprowadzono przepisy ustanawiające wokół drzewa rezerwat przyrody.

Czytaj też:
Kilka kresek nakreślonych na mapie. Tak papież podzielił świat między dwóch wrogów
Czytaj też:
Deszcz padający milion lat? Te ustalenia naukowców mogą szokować
Czytaj też:
Karłowate dinozaury. Fenomen prehistorycznej wyspy

Opracowała: Anna Szczepańska
Źródło: DoRzeczy.pl