Buława, wyraz pochodzenia tatarskiego, oznacza w języku polskim maczugę, laskę niedługą z gałką na końcu – symbol godności, władzy hetmańskiej. Jak buław mogli używać tylko hetmani, tak wyłącznie regimentarze, pułkownicy, rotmistrze, porucznicy i chorążowie używali buzdyganów. Pomiędzy buławą a buzdyganem ta zachodziła różnica, że gałka u buławy bywała zwykle okrągła, niekiedy misternie ozdabiana i drogimi kamieniami wysadzana, zaś buzdygany, także często srebrne lub pozłociste, kończyły się gałką kształtu gruszki, podłużnie pokarbowanej” („Encyklopedia staropolska”, Z. Gloger). Obie bronie mają prehistoryczną genezę. Z początku ich znaczenie było bez wątpienia czysto utylitarne. Proste i tanie, ale zarazem niezwykle skuteczne narzędzia w walce przeciwko nieopancerzonemu przeciwnikowi stanowiły – obok dzidy/włóczni – naturalny wybór dla niewyspecjalizowanego wojownika. Dość wcześnie zyskały jednak znaczenie symboliczne, co poświadczają badania starożytników oraz znaleziska archeologiczne.