Pierwsza wzmianka o miasteczku pochodzi z roku 1505, kiedy zostało zniszczone przez ordę tatarską Mehmeda Gereja. Łojów należał po unii lubelskiej do Korony, ale został przekazany Litwie w 1646 r. jako rekompensata za Trubczewsk, który król Władysław IV lekkomyślnie oddał Moskwie, spodziewając się w zamian zawrzeć z nią sojusz antyturecki. 31 lipca 1649 r. miała tutaj miejsce zwycięska dla Rzeczypospolitej bitwa, którą stoczył hetman polny Janusz Radziwiłł z oddziałami płk. Stanisława Michała Krzyczewskiego.
Kiedy armia koronna odpierała ataki głównych sił kozacko-tatarskich pod Zbarażem, Radziwiłł postanowił zaatakować rozmieszczone w okolicy Łojowa wojska Stepana Pobodajły, które ufortyfikowały ujście Soży do Dniepru. Gdy Chmielnicki dowiedział się o marszu armii litewskiej na południe, wysłał mu na pomoc liczący ponad 10 tys. kozaków pułk kijowski Stanisława Krzyczewskiego, o czym wszakże hetman litewski nie wiedział.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.
