Represyjne wysyłanie do wojska ma w Polsce Ludowej długą historię. Pierwsi byli w latach 1950–1958 żołnierze górnicy, skierowani do batalionów pracy oraz batalionów górniczych. Z kolei od 1959 r. – co miało być zresztą pomysłem późniejszego głównego „architekta” stanu wojennego, czyli Wojciecha Jaruzelskiego – do specjalnych jednostek wojskowych kierowano kleryków. Po raz kolejny po tę formę represji sięgnięto po Marcu ’68 oraz – na mniejszą skalę – po Grudniu ’70. A po raz ostatni – przynajmniej w szerszej, zorganizowanej skali – w 1982 r. Nadal jednak ta forma represji pozostaje mało znana. Tak też jest w przypadku kolejnej „branki” z czerwca 1976 r., która miała nieco inny charakter od wcześniejszych. Przed planowanymi podwyżkami postanowiono tym razem wysłać kilka odmiennych od siebie grup. Jak potem wspominał Jacek Kuroń: „Specjalnie na tę okazję stworzono obóz polowy, w którym oprócz dysydenckiej inteligencji znaleźli się robotnicy, wskazani przez tajne służby, i złodzieje, recydywiści, których można było szybko rozpoznać, bo do oficerów zwracali się nawykowo »panie oddziałowy«. Przedziwne to było towarzystwo”.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.