Podbita przez Rosję prawie 500 lat temu Syberia ma potencjał, by stać się najbogatszym regionem świata, ale jednocześnie jest ona bardzo słabo zaludniona. Spośród 140 mln mieszkańców dzisiejszej Federacji Rosyjskiej za Uralem mieszka mniej więcej 37 mln ludzi, co stanowi ok. 25 proc. całkowitej populacji tego państwa. Ten region jest bogaty zarówno w najrozmaitsze cenne surowce, jak i w „kapitał ludzki” – potomków wielu pokoleń zesłańców, katorżników i innych przeciwników rosyjskiego („białego” i „czerwonego”) imperium. Powierzchnia Syberii wynosi ok. 13,5 mln km kw. Na tak olbrzymim terytorium można byłoby umieścić co najmniej 40 państw wielkości Polski. Ten region świata rozciąga się na długości 7500 km z zachodu na wschód i 3500 km z północy na południe.

Według opinii niektórych naukowców podbój Syberii, który trwał aż do początków XX w., oznaczał dla historii Rosji mniej więcej to samo, co podbój Nowego Świata dla dziejów Europy. Różnica polega jednak na tym, że nie powstał żaden nowy naród „syberyjski”, lecz naród rosyjski po prostu poszerzył swoją przestrzeń życiową. Podbój Syberii przez państwo moskiewskie rozpoczął się pod koniec XV stulecia. W 1483 r., na rozkaz Iwana III, wojska rosyjskie rozpoczęły wielką wyprawę na Syberię Zachodnią. Jednak dopiero w 1555 r. Jediger, władca Chanatu Syberyjskiego, ogłosił się wasalem cara Rosji. Jediger i jego brat Bekbułat zaczęli w związku z tym płacić daninę Iwanowi Groźnemu.

W 1581 r. oddział kozacki liczący ok. 800 ludzi pod dowództwem atamana Jermaka rozpoczął wyprawę w celu ostatecznego podporządkowania Syberii. Co ciekawe, prawie połowę żołnierzy Jermaka stanowili jeńcy polscy i litewscy, którzy trafili do niewoli w czasie wojny polsko-rosyjskiej i wyrazili zgodę na uczestniczenie w wyprawie na wschód. W 1582 r. oddział Jermaka zdobył stolicę Chanatu Syberyjskiego – miasto Isker – ale dopiero w 1598 r. książę Kolcow-Mosalski ostatecznie pokonał wojska kolejnego syberyjskiego chana Kuczuma.